Özcan Çetin – Mazide Kalamayanlar

Davetsiz misafir gibidir aşk. Bir anda gelir söküp alır kalbini. Alır aklını başından. Âşık olursun, seversin, güvenirsin hiç hesap­sızca. Ama bir de bakarsın karlar yağar güvendiğin dağlara. Kar yağmakla da kalmaz, yıkılır yerle bir olur o güvendiğin yüce dağlar. Sen de yıkılırsın o dağlarla birlikte. Kaçmakta bulursun çareyi. Her şeyi mazi denen o yere bırakarak kaçıp gidersin. Sığınır­sın güvenli limanlara.

Aslında mazide kalmamıştır hiçbir şey. Hiç ayrılmamıştır peşin­den, terk etmemiştir seni. Sadece sen onları mazide bıraktığını sanmışsındır. Hiç ummadığın bir anda çıkarıverirler karşına ya da kendin arayıp bulmak zorunda kalırsın onları.

En kötü şeydir sevmediğin halde seviyormuş gibi yapmak. Sadece karşındaki kişiyi yıkmakla kalmaz, birçok kişinin hayatını da etkilersin farkında olmadan. Çok kolaydır seni seven, sana güvenen kişi­yi yüzüstü bırakıp gitmek. Ama ya sonrası? Olur da karşılaşırsan günün birinde bir yerde, bakabilir misin yüzüne hiçbir şey olmamış gibi?

İşte böyledir hayat. Sen geleceğe dair hayaller kurarken o kendi planlarını yapar gizlice. Kader denen bir yol çizer sana. İster istemez girersin o kader denen o yola. Acımasızdır, sert mizaçlı bir öğretmen gibidir. Önce zor bir sınavdan geçirir sonra da ağır bir ders verir. Zaman zaman da sürprizler yapar. Kimi tadından yenmez, kimi de tuzundan.